Książka Non Stop

  Pamiętacie zeszłoroczny „szał” na tytułową słodycz? Muszę przyznać, że uległam, chociaż zapewne nie w takiej intensywności jak niektórzy. Zasmakowała mi i chciałam sprawdzić, czy i ta historia przypadnie mi do gustu. Nie była zła, ale trudno byłoby mi ją zaliczyć do grona tych najlepszych autorstwa Pani Krystyny Mirek. Poniżej napiszę dlaczego tak jest. Mamy tutaj dwie pary. Jedną dopiero u progu być może wspólnej drogi, drugą już po rozstaniu. Hania i Radek. Od ich ostatniego spotkania upłynęło naprawdę dużo czasu. Teraz wpadają na siebie w pociągu. I choć usilnie twierdzą, że mają się świetnie, są szczęśliwi to jednak baczny obserwator bez trudu dostrzeże prawdę, od której sami zainteresowani konsekwentnie uciekają. Jest też Oliwia oraz Oskar. Wpadają na siebie w tym samym pociągu. Różni ich wiele, ale też wiele łączy, chociaż na pierwszy rzut oka tego nie widać. Jest tutaj przede wszystkim lęk przed szczerością, która, w mniemaniu Oskara może wszystko przekreślić. Na szczęśc...

  Zastanawiałam się czy będę potrafiła opowiedzieć Państwu o swoich emocjach związanych z powieścią „Ostatni taniec”. Nadal tego nie wiem, ale postanowiłam podjąć próbę, bo palce aż rwą się do klawiatury. Pan Rafał Wicijowski snuje niezwykle emocjonującą historię, która łapie za serce i nie puszcza do ostatniej kropki. Miłość Julii i Michała zaczyna się od frisbee i Witkacego. Połączenie wyjątkowe, prawda? Tak jak i wyjątkowe będzie ich uczucie, które jakoś tak zupełnie naturalnie doprowadza ich do decyzji o ślubie. Radości nie ma końca. Młodzi w jasnych barwach widzą swoją przyszłość. Cóż w obliczu takiej więzi może pójść nie tak? A jednak gdy nadchodzi TEN moment zamiast Michała i jego przysięgi Julia otrzymuje tylko kilka słów „wyjaśnienia” dlaczego ukochanego obok niej nie ma. Odwołany ślub i wesele a później długie dni pełne łez i ciągłych rozmyślań. Oto co przyszło w udziale dziewczynie. Kiedy wydaje się, że stoi na nogach i układa sobie życie, albo przynajmniej ktoś uważ...

  W minioną środę, 12 sierpnia, swoją premierę świętowała najnowsza powieść Magdaleny Kordel „Jeszcze jedno lato” wydana nakładem Wydawnictwa Znak. Letni tytuł i okładka automatycznie sugeruję lekką fabułę pełną (u)śmiechu i beztroski. Jednak zagłębiając się w treść bardzo szybko dostrzeżemy, że najistotniejsze są tutaj zupełnie inne wątki, o których pewnie nie pomyślelibyśmy w kontekście tego tytułu. Życie Lilianny nigdy nie należało do prostych. Najpierw dzieciństwo pod opieką toksycznej matki, następnie związek z Robertem, który również do łatwych nie należał. A teraz? Teraz ma u swojego boku oddane przyjaciółki i córkę, którą widuje od wielkiego święta, choć i to nie jest takie oczywiste. Kiedy z niecierpliwością wyczekuje odwiedzin swojego dziecka i jest wręcz przekonana, że będą to wspaniałe chwile... w rzeczywistości wszystko wygląda inaczej. To spotkanie przelewa czarę gromadzonej się w Liliannie goryczy. Kobieta podejmuje radykalną decyzję. Wyjeżdża po raz pierwszy od ni...

  Leonard Cohen – co w pierwszej kolejności przychodzi nam na myśl? Większość z nas odpowie – piosenkarz. Dobrze, bo któż nie słyszał choćby raz w radiu „ Dance Me to the End of Love” albo „In My Secret Life”. Osoby bardziej wgłębione w temat powiedzą autor piosenek – też dobrze (przesławne "Hallelujah") , inni, że poeta – ok, kolejni, że kobieciarz – jak najbardziej, a najwięksi wielbiciele, że to wszystko oraz dodatkowo prorok i archanioł. W Polsce znajomość tego kim był Cohen znajduje się na dwóch biegunach, jedni go tylko kojarzą jako starszego pana śpiewającego dosyć mroczne utwory niskim głosem, a drudzy wręcz ubóstwiają znając każde jego napisane, bądź wyśpiewane słowo. Trafia się okazja, aby Ci pierwsi, jeśli tego chcą, nadrobili zaległości, a drudzy zweryfikowali swoją wiedzę. Otóż nakładem wydawnictwa Znak Literanova premierę ma książka pt. „Leonard Cohen. Świadek upadku aniołów.” pióra Christopha Lebolda w tłumaczeniu Filipa Łobodzińskiego. Polscy fani dłu...

  Tom czwarty serii „Sandomierskie wzgórza”. Kiedy w ubiegłym roku poznałam wszystkie części sagi Krynickiej, pomyślałam, że już nigdy nic tak dobrego nie przeczytam. Teraz, będąc już praktycznie na końcu „Sandomierskich wzgórz”, myślę tak samo. Te książki są tak bardzo dobre, że jeśli nie czytaliście, nie macie możliwości sobie tego wyobrazić. Tak wciągająca historia, spisana lekko i bardzo, naprawdę bardzo plastycznie, że nic tylko się podczas lektury rozpłynąć. Jak na pewno wszyscy się domyślają, poznajemy tutaj dalsze losy bohaterów i rzeczywiście kobiet niezłomnego ducha. Weronika Skoczylas jest już u kresu wytrzymałości. Ile można usługiwać bliskim bez słowa wdzięczności, albo choć gestu wdzięczności. Kolejne dziecko w drodze również spraw nie ułatwia. W najbardziej krytycznym momencie życia kobiety pojawia się Alina, która wskazuje drogę. Pokazuje, że jest szansa i Weronika zbiera w sobie wszystkie pokłady odwagi. A w tamtych czasach to nie lada wyczyn. Do Marcjanny lo...