"Rachunek za szczęście, czyli caffe latte" Karolina Wilczyńska. PRZED PREMIERĄ.

Wszystko co dobre, szybko się kończy.

Jakoś tak się złożyło, że żegnamy się z dwiema seriami od Karoliny Wilczyńskiej w niewielkich odstępach czasowych. Można stwierdzić, iż to smutne. Też tak sądziłam jednak po lekturze myślę, że można zmienić zdanie.

Miłka znalazła się na zakręcie. Porzucona przez ukochanego, który niespodziewanie oddaje w jej ręce wszystko, wpada w panikę. Pomimo tego, że kawiarenką zarządzała już od pewnego czasu, teraz dopiero ma szansę dokładnie poznać blaski i cienie odpowiedzialności za biznes. Przed bohaterką nie lada wyzwanie. Musi zarobić na czynsz kawiarenki. Ale jak to zrobić, skoro gości jest jak na lekarstwo? Czym zwabić klientów? Jak to wszystko ogarnąć? Dziewczyna łudzi się, że partner wróci i lada moment wszystko wskoczy na takie tory, jakimi powinno wszystko podążać. Kiedy już zaczyna rozumieć, że nieobecność mężczyzny nie jest chwilowa, musi działać. Jakkolwiek. W tę lub w tę stronę. Byle tylko nie stać biernie. Na szczęście nie jest sama jest sama. Wiktoria, z którą łączy ją coraz silniejsza nić, stoi w gotowości do pomocy. Obecność mrukliwego barmana też dodaje jej pewności, odejście barmanki Pauli pozwala na nabranie oddechu a uśmiech wróżki przychodzącej na herbatę do kawiarenki, może dopełnić poczucia, że w końcu wszystko się ułoży.

„Rachunek za szczęście” to część wieńcząca trylogię „Kawiarenka za rogiem”. Seria zaskakująca. Zbudowana z wielu różnych emocji, które towarzyszą podczas lektury i nie opuszczają nawet na moment. Osobowości, jakie występują w serii, świetnie ze sobą współgrają. Tutaj nikt nie wyznaje zasady, że lepiej obracać się w towarzystwie tych, którzy są do nas podobni. To bardzo otwarte osoby. Często tajemnicze, co dodaje ciekawości w kontakcie z nimi. Karolina Wilczyńska pisze lekko przez co jej książki czyta się szybko. A jeśli chodzi o „Kawiarenkę...” to już w ogóle.

Wybierając te pozycje jako jesienne lektury, spędzimy przyjemny czas. Nie raz otworzymy szerzej oczy. Zbuntujemy się. Uśmiechniemy a może i uronimy łezkę przy okazji pojednania bohaterów bądź opowieści starszej pani o przeszłości. Odnośnie tego o czym wspomniałam powyżej. Myślę, że autorka w dobrym momencie mówi stop i zamyka historię. Moim zdaniem „Kawiarenka...” licząca więcej tomów stałaby się nijaka, bez wyrazu.

Polecam serdecznie.Premiera książki 02.10.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Filia.