"Uśmiech losu" Katarzyna Michalak.

Serie książek pozwalają na dłuższą znajomość w bohaterami. Jest to wyśmienity zabieg szczególnie, gdy czytelnik polubi postacie. Najtrudniejsze w tym jest tylko oczekiwanie na kolejny tom. W prozie Katarzyny Michalak zaczytuje się cała rzesza kobiet odnajdując w niej wytchnienie i ucieczkę. Dzięki jej twórczości odzyskują wiarę oraz nadzieję, że po burzy zawsze ale to zawsze prędzej czy później wychodzi słońce. „Uśmiech losu” - piąty tom cyklu Mazurskiego to powieść idealna na teraz. Około świąteczny czas. Jej akcja rozpoczyna się dokładnie 24 grudnia czyli w taki dzień, kiedy nikt nie powinien być sam, smutny. Jednak nie zawsze życiowa sytuacja pozwala na uśmiech.

Nie tak dawno temu do Natalii uśmiechnęło się szczęście. Poczuła, czym jest prawdziwa miłość. Taka, która nie ocenia ale akceptuje. Tak samo mógł powiedzieć Damian. Oboje z kompleksami w swoich ramionach odnaleźli wypełnienie pustki. Idylla trwała do czasu, kiedy Natalia poznała prawdę. Jej największe marzenie się nie spełni. Ta tragiczna dla dziewczyny wiadomość na mężu nie zrobiła większego wrażenia. Damian przeszedł przemianę, niestety na gorsze. Małżeństwo zamiast się wspierać, postępuje zupełnie odwrotnie. Zrozpaczona postanawia uciec, jednak nie jest jej to dane, gdyż na jej drodze staje piękny czworonóg, obok którego Natalia nie może przejść obojętnie. Młoda kobieta wraca do dworku, gdzie z Zosią, panią weterynarz, którą czytelniczki znają już z poprzednich tomów, pielęgnuje piękną Bellę. Okazuje się, iż suka lada moment wyda na świat szczeniaki. Życie tych małych stworzeń staje się dla Natalii sprawą priorytetową a kiedy w Marcinkach pojawi się jeszcze jeden gość, po upływie pewnego czasu żona Damiana zrozumie, że wszystko w życiu jest po coś. Nie ma przypadków.

Uprasza się, by przed rozpoczęciem lektury przygotować chusteczki. Warto, by były w zasięgu ręki. Jeśli jednak nie będą potrzebne to bardzo prawdopodobne jest, że wystąpi trudna do przełknięcia gula... Wzruszenie na pewno się pojawi.

Wyglądając teraz przez okno widzę śnieg, który pokrywa nie tylko trawę ale również dzielnie trzyma się na gałęziach drzew i choin. Podobną scenerię czytelniczki zastaną w niniejszej powieści. Łatwo poruszyć wyobraźnią i zobaczyć Natalię przedzierającą się przez zaspy z psem u boku. Katarzyna Michalak tworzy niezwykle realny świat dla swoich bohaterów, dzięki czemu tak często można utożsamiać się z nim oraz z przeżyciami, jakie dosięgają postacie. Dba też, by nie było zbyt cukierkowo. Wątki są wyważone, różnorodne. Jest tutaj przemoc, toksyczny związek, niepełnosprawność ale także miłość, przyjaźń, serdeczność... Fabuła smakowita, gdyż odpowiednio podana.

Podczas czytania można się zastanowić, czy życie może zgotować aż tyle przykrych niespodzianek, w tak krótkim odstępie czasu pomiędzy sobą, prędko przychodzi refleksja, iż tak, może. Gdy my uśmiechamy się do świata, on chętniej odpowiada tym samym. Warto mieć też na uwadze, że bez deszczu nie ma pięknej tęczy.