„Posłuszna żona” Kerry Fisher.

Jeśli poszukujecie powieści, która skrywa w sobie pokaźną liczbę tajemnic, każda kolejna strona jest zagadką bez możliwości poprawnego zgłębienia, jest niezwykle wciągająca i dobrze napisana.... prawie pewne jest to, iż już ją znaleźliście.

To wprost niesamowite ile sekretów może skrywać człowiek. Mijając kolejne osoby na ulicy nawet nie zdajemy sobie sprawy w jednym procencie co przeżywają, z czym są zmuszone się zmagać, co ich cieszy a co potrafi doprowadzić do furii, złości i łez w kilka minut. No bo przecież skąd możemy to wiedzieć o obcych. Znacznie, znacznie bardziej przerażający jest fakt, że często nie mamy pojęcia, z czym mierzą się nasi najbliżsi. Ci, z którymi zasiadamy do codziennych posiłków, wymieniamy zdawkowe informacje, spędzamy wolny czas. Gdy pozwolimy, iż ta wiadomość dotrze w głąb nas, staje się to zatrważające.

Meggie i Lara są szwagierkami. Obie są drugimi żonami. Meggie robi wszystko, by zaskarbić sobie sympatię pasierbicy, Francesski i udowodnić wszystkim, że nie jest gorsza od swojej poprzedniczki. Lara wiedzie na pozór piękne życie u boku przystojnego męża. Słowo „pozór” nie pojawiło się tam przypadkowo... Kobieta zupełnie zatraciła siebie w tym związku. Podporządkowana Massimowi udaje przed innymi oraz przed samą sobą, że wszystko jest w porządku, iż jest w pełni szczęśliwa. Sprawy przybiorą inny obrót, kiedy podczas porządkowania poddasza Meggie odkryje pewną szkatułkę. Ten przedmiot, a właściwie informacja w nim zawarta, zatrzęsie rodzinnym spokojem rodziny. Dzięki niej opadną klapki z oczu i wszyscy spojrzą na rzeczywistość nowym, czystym wzrokiem.

Na okładce znajduje się informacja, że powieść przypadnie do gustu miłośniczkom m.in. pióra Jojo Moyes. Moim zdaniem nie jest to powiedziane ani trochę na wyrost.

Kerry Fisher w „Posłusznej żonie” zastosowała dobry chwyt. Oddała głos swoim bohaterkom stosując narrację jednoosobową. Dzięki temu czytelnik szybko odkrywa jakie naprawdę są Lara i Meggie. Lara sztywna, Meggie nie przebierająca w słowach pełna luzu, ale czy na pewno? Pamiętajmy, że pierwsze „rzuty” oka na ludzi są zazwyczaj mocno krzywdzące. Powieść niezwykle wyraźnie pokazuje, jakie dramaty mogą toczyć się za zamkniętymi drzwiami domu i ludzkich serc. Tym samym podpowiada większą wrażliwość na człowieka żyjącego obok. Autorka silnie skupiła się na relacji szwagierek ale nie zapomniała też o innych postaciach, którym również zarysowała ciekawe, wyraziste charaktery. O uśmiech mogą czytelnika przyprawić Anna i Beryl. Dwie starsze panie o odmiennych osobowościach. Chociaż akcja książki toczy się powoli, nie nuży. To lektura barwna, lekko skreślona i pomysłowa. Mam nadzieję, że lada chwila na rynku pokażą się kolejne pozycje tej autorki!

Za książkę dziękuję wydawnictwu.