"Szepty jesieni" Magdalena Kordel

 

Trzecia, ostatnia, część serii Przystań Śpiących Wiatrów.

Bardzo nastrojowa, małomiasteczkowa trylogia, której dwie pierwsze tomy przeczytałam ze sporym zaangażowaniem. „Szepty jesieni” już nie zdobyły, niestety, mojej sympatii. Na pewno za taką a nie inną ocenę odpowiada fakt, że zupełnie nie interesuje mnie ezoteryka, którą para się bohaterka. No cóż, każdy ma prawo do własnego zdania, prawda?

To co zapamiętam z serii to na pewno relacje między bohaterami. Zdarzało mi się im chwilami zazdrościć. Na prawdę są ze sobą zżyci. Zwłaszcza rodzeństwo.

Najmłodsza z sióstr Saganek, Julia, jak już wspomniałam wyżej, zajmuje się tarotem. Gdy dziewczyna dostaje się na warsztaty gdzie tematem przewodnim ma być właśnie ezoteryka, nie posiada się ze szczęścia.

Niestety euforia szybko zostaje uciszona.

Warsztaty nie dochodzą do takiego skutku, jak można byłoby sobie życzyć, ale Julka wraz z grupą poznanych tam ludzi, postanawia jakoś zagospodarować urlop. Takim właśnie sposobem uruchamiają ciąg ciekawych wydarzeń. Na ich drodze staje szeptucha Ołena a za nią zaczynają piętrzyć się... kłopoty. Jakby inaczej?

Ucieszyłam się, że autorka znalazła tutaj miejsce dla innych postaci. Przede wszystkim dla Meli i Stelli. Ta pierwsza już oddycha z ulgą w Bieszczadach. Druga wciąż remontuje pałac. Wychodzi na to, że obie są szczęśliwe. Aż tu coś jeszcze wychodzi na jaw...