Mam wrażenie, że przejadłam się twórczością autorki i muszę zrobić sobie przerwę. Nie wiem, jak długą. Może już nie wrócę? Pani Katarzyna pisze książki, albo przesiąknięte światem, pieniądze, seks, bogactwo, sława, albo... spokojne, wręcz nudne. Jeśli ma to tak dalej wyglądać, że będę brała wszystko od niej, a później wylewała swoje żale tutaj, to nie ma to żadnego sensu. „ Kwiaciarnia spełnionych marzeń” zapowiadała się bardzo dobrze. Zobaczyłam okładkę i od razu pisałam do Wydawnictwa. Jednak bardzo szybko zaczęła mnie nużyć. Historia nijaka, bohaterowie nużący. Sytuację ratuje tylko Jasia, która towarzyszy swojej mamie, Luizie, w pracy. Obserwuje klientów kwiaciarni i ich rysuje. Jest rezolutna i urocza. Ale reszta to ludzie bez wyrazu... Jak zawsze, u autorki, jest tutaj spadek (chyba to już tradycja), dzięki któremu wspomniana już Luiza odnajduje spokój dla siebie i córki. Ci, którzy odwiedzają kwiaciarnię opowiadają właścicielce swoje historie, co skutkuje odwagą, by o c...