Książka Non Stop

  Bardzo zaskakuje mnie fakt, że biorę do ręki książkę i czytam ją w dwa dni, a na półce stała kilka lat. Chyba rzeczywiście na każdą historię przychodzi odpowiednia pora. Tak też było w przypadku „Zielarni...”. Do jej poznania właśnie teraz zachęciło mnie to, że po niej następuje część świąteczna serii, a wiadomo, grudzień coraz bliżej... ale zanim o niej... Mała Przytulna. Wioska, gdzie wszyscy się znają i raczej lubią. Jest tutaj wspaniała rezolutna Gabrysia, pamiętacie ją z pierwszej części? To córka Laury, właścicielki wyjątkowej perfumerii. Jest też mądry chłopak, który bardzo chce dalej się kształcić, jednak nie znajduje poparcia u matki... Są ujmujące bibliotekarki. Jest Maria i jej fascynujący ogród. Teraz dołącza do nich Renia. Kobieta po przejściach, szuka oddechu. Znajduje przy okazji również odwagę, by zacząć od nowa i pozwolić córce żyć na własnych zasadach, a to nie jest łatwe. Tym bardziej, kiedy potencjalny zięć okazuje się być w okolicach jej wieku... Odkrywa t...

  Robiłam co mogłam, żeby czytać po jednym rozdziale dziennie. Żeby ta przyjemność trwała długo. Nie zawsze mi się to udawało. „Stefcia i Antoni” to kontynuacja powieści pt. „Stefcia”, która światło dzienne ujrzała w minionym roku. Wszystko jednak zaczęło się od miniserialu. Można go oglądać na Instagramowym profilu Muzeum Zamoyskich w Kozłówce. W książkach jest ukazane to, czego zabrakło na ekranie, ale znalazłam też sceny, które widziałam w serialu. To była fantastyczna podróż. Mam nadzieję, że doczeka się kontynuacji. Stefcia oddała już swoje serce, wydaje się, że w bardzo dobre, czułe, opiekuńcze dłonie. Perspektywa wyjścia za mąż i tym samym z cienia na salony, jest niesamowicie atrakcyjna. Aż na samą myśl zapiera dech w piersiach. Jednak w pewnym momencie ta radość zaczyna się mieszać z wątpliwościami. I to nie chodzi o te związane z miłością, ale o te, czy Stefcia stanie na wysokości zadania. Pobrać nauki to jedno, ale wytrwać w nowej rzeczywistości to drugie. Otoczenie...

  Kiedy myślę o twórczości Pani Joanny Tekieli pierwsze, co mi się nasuwa to autentyczność. Jej książki zawsze mają w sobie naturalność. Nie są słodkie, ani tym bardziej przesłodzone. Bohaterowie wydają się bardzo bliscy, tacy z sąsiedztwa. Trudno odmówić im także mądrego podejścia do życia. Ich perypetie nie są wymyślane na siłę, ale ma się wrażenie, jakby to same postacie kierowały swoim losem. Tym razem autorka zaprasza czytelników do świata swoich bohaterów, który, jeśli ktoś bacznie śledził wszystkie, albo większość jej książek, dobrze już znają. Pięć opowiadań, pięć krótkich odwiedzin u postaci z Wszeborowa, Dębowego Uroczyska, Zapomnej, Pogórowa i Leśnej Ostoi. Książka jest świetnym przypomnieniem, że w świętowaniu Bożego Narodzenia naprawdę chodzi o drugiego człowieka. Nie ważne gdzie, ważne z kim. Dlaczego tak często o tym zapominamy? A najpiękniejszy grudniowy czas nie jest zarezerwowany dla jakichś atrakcyjnych hoteli czterogwiazdkowych. Równie pięknie może być w...

  Do niedawna nie miałam pojęcia, że na wyciągnięcie ręki mam taką perełkę jak słuchowisko radiowe „Matysiakowie”. Jak włączycie pierwszy odcinek, szybko przepadniecie. Gwarantuję. Mnie niesamowicie urzeka fakt, że aktorzy nie tylko ze sobą rozmawiają na tematy, którymi wówczas żyli Polacy, ale też doskonale słychać odgłosy normalnego życia, jak ktoś wchodzi do pokoju, odsuwanie krzeseł, głos z dalsza świadczący o tym, że aktor oddalił się w jakimś celu. Takie zabiegi pozwalają na swobodne wyobrażenie sobie co się dzieje w studiu nagraniowym. Niesamowita sprawa. To film, w którym żaden obraz nie jest nam narzucony. To w stu procentach zależy od nas, co zobaczymy. Matysiakowie goszczą na antenie Polskiego radia programu pierwszego już od siedemdziesięciu lat. Nic co polskie nie było im obce. Odcinki pisane były zawsze o sprawach, którymi aktualnie żył kraj, co spowodowało, że radiowa rodzina była tak bardzo bliska Polakom. Mnóstwo z nas ma wspomnienia jak Matysiaków słuchali dziad...

  Tom piąty serii o Joannie Chyłce. Przyznaję, że czytam tę serię przede wszystkim dla wątków prywatnych głównych postaci. Moją wyobraźnię pobudzają też miejsca, w których rozgrywa się fabuła. Tym bardziej, że są one jak najbardziej prawdziwe. Zawsze bawią mnie sceny z restauracji i święte oburzenie Chyłki na zamówienia Kordiana. Co ona ma na przykład do latte machiatto?! Tym razem do prawniczki zgłasza się małżeństwo, które poszukuje swojego zaginionego syna. Chłopak odnajduje się. Mieszka na jednym z warszawskich osiedli. Problem tkwi w tym, że po pierwsze zmienił dane osobowe, a po drugie usilnie twierdzi, iż absolutnie nie jest tym, kogo szukają. Dziwne, prawda? To powiem Państwu jeszcze więcej. Podobno ten mężczyzna szykuje się do przeprowadzenia ataku terrorystycznego... Mieszanka prawdziwie wybuchowa. Ale gdyby tego było mało... dochodzą jeszcze sprawy prywatne Chyłki. I rozrastają się w dość szybkim tempie. Czy w ich obliczu kobieta zdecyduje się zwolnić tempo? ...

  Tom czwarty o Joannie Chyłce. Kiedy główna bohaterka planuje na własne żądanie wyjść ze szpitala, odwiedza ją mężczyzna, którego nie spodziewała się widzieć nawet w snach. To Sebastian Sendal. Nie mieli kontaktu od czasu studiów. Najmłodszy sędzia Trybunału Konstytucyjnego prosi Chyłkę o pomoc. Wiszą nad nim bardzo poważne zarzuty. Joanna angażuje się w jego sprawę. Najpierw, wraz z Zordonem, jest przekonana, że ktoś chce popsuć dobre imię Sendala, a on rzeczywiście jest niewinny. Jednak im dalej w las tym pokazują się inne światła pośród których naprawdę ciężko jest się połapać, gdzie tkwi prawda. Oprócz wyżej nadmienionej kwestii autor w niniejszej książce odsłania przed nami karty z przeszłości Chyłki. Jeśli ktoś na początku serii był zniesmaczony jej zachowaniem, myślę, że teraz spojrzy na nią przychylniejszym okiem. Nie żeby trudne doświadczenia całkowicie ją wybielały, ale jednak... Kolejne spotkanie z bohaterami udane. Idziemy dalej.

  Prozę Pani Doroty Gąsiorowskiej śledzę od samego debiutu. Cenię jej twórczość za piękno i subtelność przekazu, a także rozbudowane opisy. Nie wiem dlaczego na półce, na przeczytanie czeka na mnie „Córka ognia”. Naruszyłam więc kolejność, jednak nie sprawiło to żadnego problemu w odbiorze treści. Przyznaję, że „Córkę wody” czytałam długo. Jest to spora lektura, która tchnie spokojem, ale nie nudą, na pewno nie. Jeśli mają Państwo ochotę zanurzyć się w inny świat, odwiedzić ciekawych bohaterów i prześledzić ich losy, tak odmienne a zarazem podobne do naszych, zachęcam. Zostańcie ze mną dalej! Aby uciec przed przytłaczającym światem show biznesu, utalentowana artystka – Lea – ucieka z Polski i trafia na Kretę. Plan ma prosty. Chce odpocząć i nabrać dystansu. Niespodziewanie dla siebie napotyka na ślad pewnej dziewczyny (Anastasii), która zmarła w tajemniczych okolicznościach, podobnie jak inne kobiety z tej wyspy. Na jej drodze staje też Igor. Poznali się w samolocie, a ponown...