"Owoc granatu. Dziewczęta wygnane" Maria Paszyńska.

Odłożyłam tę książkę na półkę już jakiś czas temu, jednak emocje, które towarzyszyły mi podczas lektury nadal są żywe i ściskają za gardło ilekroć myślami do nich powrócę. Po tym można poznać dobrą książkę... po tych właśnie emocjach. Bez nich nie sposób przebrnąć przez tę pozycję ale to akurat jest ogromny plus.

Ktoś, kto otrzyma tę książkę w prezencie i rozpocznie przygodę z nią może mieć nadzieję, że będzie sielsko, spokojnie a co najwyżej z odgłosami wojny gdzieś w tle. Wskazuje na to choćby okładka powieści ale nic z tego. To ważna publikacja. Jej fabuła to nie wytwór wyobraźni pisarki. Historia mogła rzeczywiście mieć miejsce.

Lato 1939 roku. Kresy. To wtedy początek ma akcja tej książki. Na piedestale stają siostry Łukowskie, bliźniaczki spędzające beztroskie wakacyjne dni w dworze dziadków. Mimo, że mogłoby się wydawać, iż są bardzo do siebie podobne i dobrze współgrają ze sobą, jest zgoła inaczej. Siostry łączy trudna relacja, która zmierzać ku dobremu wciąż obiera jeden i ten sam kierunek. Ich stosunki zostają jeszcze silniej nadszarpnięte, gdy na ich drodze staje pewien młodzieniec. Jedna z bliźniaczek chciałaby zbliżyć się do nowego znajomego, jednak jego wzrok częściej wędruje w stronę tej drugiej... Walka o względy chłopaka musi w pewnym momencie zejść na dalszy plan, gdyż wybucha wojna. Siostry, ich matka oraz brat zostają wysłani na Syberię. To, czego doświadczają w czasie podróży pozostawia na zawsze ślad w ich sercach. Kiedy docierają na miejsce w mniejszym składzie walka o przetrwanie zaczyna być ich codziennością.

„Owoc granatu. Dziewczęta wygnane” Marii Paszyńskiej jest książką, która porusza wiele strun w sercu czytelnika. Przypomina o przerażającym życiu, jakie niegdyś prowadzono. O strachu ściskającym za gardło i niepewności jutra, czy będzie spokojnie czy też zupełnie przeciwnie. Skłania do tego, by pochylić się nad swoim bytem i zacząć doceniać to, co mamy, w jakich czasach żyjemy, że żyjemy w wolności. Pięknym stylem włada pisarka. To aż niesamowite, że można TAK opisać wstrząsające losy zesłańców.

Powieść czyta się z zaciśniętym gardłem, a później, gdy przyjdzie o niej opowiedzieć, niezależnie od tego ile czasu minęło od odłożenia lektury na półkę, to wzruszenie powraca. Chciałabym coś jeszcze powiedzieć lecz czuję, że cokolwiek by to nie było będzie płytkie. Także kończę i z całego serca polecam tę publikację.

„Owoc granatu. Dziewczęta wygnane” to pierwsza część trylogii. Na rynku można już dostać drugi tom zatytułowany „Owoc granatu. Kraina snów”.