"Pensjonat marzeń" Magdalena Witkiewicz

Kiedy zobaczyłam informację, że w kiosku będą dostępne powieści Magdy Witkiewicz, postanowiłam uzupełnić biblioteczkę. Pierwszą z tej serii była „Szkoła żon”. Nie do końca przypadła mi do gustu, ale skoro powiedziałam „a” chciałam rzec też „b”, więc wzięłam się za kontynuację i ona już bardziej mi się spodobała. Z ciekawością zajrzałam do znanych mi już bohaterek, aby zobaczyć, jak radzą sobie po opuszczeniu tej wyjątkowej szkoły. W „Pensjonacie...” zastajemy zupełnie inne kobiety. Pewne siebie, świadome swoich walorów. Potrafią wykorzystać to, czym zostały obdarowane. Już nie czują tak ogromnego wstydu i zażenowania, jak miało to miejsce wcześniej. Teraz czują, że są władczyniami swojego bytu. Obce sobie kobiety w czterech ścianach szkoły żon odnalazły nie tylko swoją zagubioną, stłamszoną gdzieś kobiecość. Zyskały także przyjaźń, która wcale nie zakończyła się wraz z powrotem do rzeczywistości.

Jadwiga wzięła sprawy w swoje ręce i ruszyła pewniejszym krokiem przed siebie. Wkroczyła w świat randek... już nie czeka z utęsknieniem na wiecznie nieobecnego i wiarołomnego małżonka. Julia, ku mojej ogromnej radości, ośmieliła się nawiązać bliższą relację z mężczyzną, Michalina już wie, że z Misiem jej życie nie byłoby szczęśliwe, Marta zaczęła walczyć z nadwagą, chce zacząć spełniać się również na polu zawodowym. Zmiany, zmiany, zmiany i to jakie! Na lepsze!

O ile „Szkoła żon” wprowadziła mnie w niesmak, nie sprawiła przyjemności to „Pensjonat marzeń” zapewnił miłe chwile. Znaleźć można w nim miłość i przyjaźń. Kibicuje się bohaterkom, które w drugiej części daje się lubić bardziej niż w pierwszej. To przyjemna odskocznia od często monotonnej rzeczywistości, która może się okazać w jakimś stopniu pomocna. Między słowami Magdalena Witkiewicz zawarła warte do zapamiętania i wcielenia w życie myśli. Warto przeczytać!