Obejrzałam parę lat temu film na podstawie tej powieści. Wydaje mi się, że widziałam go dwa razy. Bardzo, bardzo ładny! Ale książka lepsza. To akurat moim zdaniem nie jest takie oczywiste więc warto to podkreślić. Pomińmy już może moje westchnienia uwielbienia dla Pana Nicholasa Sparksa. Mam wrażenie, że przy okazji wszystkich recenzji jego powieści mówię i będę mówiła to samo. Postaram się nie powtarzać. Przejdźmy do fabuły bo przecież o nią tutaj chodzi.
Adrienne. Aktualnie już samotna matka. Jej mąż odszedł do młodszej kobiety. Mijają trzy lata od rozwodu. Na prośbę przyjaciółki wyjeżdża do Karoliny Północnej gdzie ma zaopiekować się pensjonatem pod nieobecność właścicielki. Kobieta zapewne nastawia się na spokojny pobyt. Żadnych fajerwerków. Jednak dzieje się zupełnie inaczej. Gdy poznaje Paula, złamanego swoją przeszłością, trudno nie domniemywać, że znajomość będzie się rozwijała. Los chciał, żeby mężczyzna był jedynym gościem w pensjonacie. Dzięki czemu mają idealne warunki do długich rozmów. A jak wiadomo podczas takich chwil wiele się może zdarzyć. Paul, chirurg, dobrze wie, po co pojawił się w Rodanthe... nie podejrzewał jednak, że spotka tam naprawdę bratnią duszę...
Cóż tutaj powiedzieć? To było piękne! Książka nie jest długa. Myślę, że spokojnie można przeczytać podczas jednego wieczoru. Ja jednak trochę ją posmakowałam bo która jak która, ale ta książka jak i reszta Pana Sparksa na to zasługuje. Jaka jeszcze jest ta lektura? Słodka, ale nie do przesady, mądra. Są starsi bohaterowie z bagażem doświadczeń. Jest zaskakujące zakończenie. Czy trzeba mówić dalej? A może tyle w zupełności wystarczy, żebyście sięgnęli po tę powieść? Będę wdzięczna jeśli dacie mi znać, czy Was namówiłam.
Miłego
i do następnego.
Komentarze
Prześlij komentarz