"Zawierucha" Stanisław Krzemiński.

Historia to coś, o czym powinniśmy wiedzieć jak najwięcej. Chociaż zajęcia z tego przedmiotu towarzyszą nam przynajmniej przez kilkanaście lat edukacji, często wtedy nie odkrywamy tego, jak bardzo potrafi być ona zajmująca. Zauroczenie przychodzi później. Nic w tym dziwnego jeżeli rolę „wykładowcy” historii przejmuje między innymi Stanisław Krzemiński. Podczas lektury trzeciego tomu cyklu „Drogi wolności” nie mogłam się powstrzymać przed porównaniem powieści z serialem o tym samym tytule, jaki nosi seria. Raczej nikt nie będzie zaskoczony czytając, że książka znacząco przebija ekranizację.

Po raz kolejny czytelnik przenosi się do Krakowa wraz z bohaterami powieści. Śledzi losy trzech sióstr Biernackich, które mimo trudnych czasów usiłują żyć normalnie.

Schyłek 1918 roku. W obliczu odradzającej się stopniowo Polski po tylu latach nikt do końca nie wie jak się zachować. Wszystko wskazuje na to, że już nic nie będzie wyglądało tak, jak dotychczas. Siostry Biernackie nadal pracują pod jednym dachem, swoją uwagę skupiają na tych samych sprawach, jednak na tym kończy się ich jedność. W życiu osobistym każdej z nich rozhulała się burza. Chcą samodzielnie się z nią uporać jednak wszystkie dostrzegają, że siostry z czymś się zmagają, coś mocno zaprząta ich myśli. Największą uwagę w tym tomie przykuwa postać Lali. To ona jest najmocniej potraktowana przez los. Wieść o rychłym pojawieniu się na świecie dziecka natychmiast burzy porządek panujący w rodzinie. Małżeństwo Anny i Ignacego dotyka kryzys. Aby z niego wyjść będzie potrzebna ogromna siła a przede wszystkim chęć. Marynia sama już nie wie, czy ślub z Szymonem do dobry pomysł. Kiedy jej wzrok spoczywa na pewnym mężczyźnie wszystko inne zdaje się nie istnieć... Alina odkrywa swoją kobiecość pod troskliwymi skrzydłami przystojnego dziennikarza. Mężczyzna jest od niej znacząco starszy i wcale nie jest takie pewne, że Alina nie będzie dla niego tylko na chwilę... Jak potoczą się losy bohaterów po ogarnięciu życiowych zawieruch?

Seria powieści Krzemińskiego idealnie wpisała się w ubiegły rok, kiedy to obchodziliśmy stu lecie niepodległości. „Iskra”, „Jesienny poniedziałek” i „Zawierucha” cudnie przybliżyła czytelnikom historię naszej Ojczyzny. Lektura kolejnego tomu była czystą przyjemnością. Dobrze było przenieść się w czasie i poobserwować życie, jakie wiedli kiedyś ludzie. W książkach tego autora bardzo cenię dbałość o detale. To, jak potrafi podać czytelnikowi jakiś smaczek, który może pozostać przez niego nawet nieuchwycony, z pozoru nieistotny. W „Zawierusze” chwilę zatrzymałam się przy zapalaniu lamp. Zupełnie jest dla mnie niezrozumiały fakt, dlaczego akurat to tak mnie ujęło. Przecież to takie „nic”. A jednak. Z niecierpliwością czekam na kolejny tom a Was, Drodzy Państwo zachęcam, przeczytajcie. Warto.

Za egzemplarz dziękuję