"Szczęście za horyzontem" Krystyna Mirek.

Na rynku mamy ogrom pisarzy. Można wybierać i brzydko mówiąc, przepraszam, przebierać nieustannie. Niektórzy próbują zaistnieć ale bez wielkich sukcesów, drudzy wychodzą naprzeciw czytelnika i zachwycają go tylko jedną książką, bo kolejne są tylko gorsze a spadek formy mówi tylko jedno: teraz to już ciężko będzie przeskoczyć wysoko postawioną poprzeczkę. Są też tacy, którzy przychodzą i … zostają, zachwycają co chwila na nowo, przede wszystkim prostotą i spokojnym podejściem do fabuły. Do tej ostatniej grupy zalicza się Krystyna Mirek, która ma na swoim koncie dwadzieścia jeden powieści a z nich wszystkich naprawdę niezmiernie ciężko jest wybrać tę jedną jedyną. „Szczęście za horyzontem” to świeżynka, która już podbija serca czytelniczek.

Justyna i Jan żyją w dwóch różnych światach. Być może łączy ich tylko to, że co dzień patrzą w to samo niebo, wyciągają twarz do tego samego słońca. Chociaż wątpię, nie mają na to czasu.

Justyna wiedzie ustabilizowane, wygodne pełne przyjemności życie u boku Sławka. Para spodziewa się dzieci. Jednak tragiczne zdarzenie przekreśla wszystko, co dotychczas tak skrupulatnie budowali. Fakt, że zaczynają się dusić, sprawia, iż nie ma innej drogi. Jest tylko jedna, jedyna możliwość. Zacząć wszystko od początku tylko już nie w tym dobrze znanym środowisku.

Janek natomiast to ojciec trójki dzieci. Mężczyzna stara się ze wszystkich sił, aby jego pociechom niczego nie brakowało. Niestety, efekty nie są widoczne gołym okiem tak, jak powinny. Najstarszy syn Jana, Wiktor, wziął na siebie część obowiązków i to on stara się okiełznać całe domowe gniazdo. Kiedy do drzwi ich domu puka Justyna, nie wiedzą o tym, że ich los nareszcie przybierze inny obrót.

To prawda, że kiedy odczuwamy smutek powinniśmy skierować swoje kroki ku drugiemu człowiekowi. Wtedy wszystko nabiera innych kolorów i perspektywa dotychczas zasnuta mgłą zaczyna się odmieniać. Doskonale pokazała to Krystyna Mirek na kartach tej właśnie powieści.

Sądzę, że dla wielu „Szczęście za horyzontem” okaże się czymś zdecydowanie istotniejszym niż zwyczajną obyczajową, przyjemną opowieścią, którą po przeczytaniu odkłada się na półkę i zapomina. W przypadku tej pozycji zdecydowanie takie zachowanie nie będzie możliwe. Chociaż to pełna ciepła, delikatności, wyczucia historia to zawiera wyjątkowo mocne i wyraźne przesłanie. Jak zawsze w punkt ale tym razem wyjątkowo silnie i zdecydowanie. To uderzenie było bardzo potrzebne.

Mnie osobiście ta fabuła dotknęła mocno. Pokazała jeszcze wyraźniej to, do czego sama powoli dochodzę i czego wciąż się uczę. To trudna sztuka, w każdym z nas bowiem jest jakiś egoizm a porzucenie go wiele kosztuje... ale warto podjąć trud, by znaleźć Prawdziwe szczęście, które może kryć się tuż za horyzontem.

Bardzo podobało mi się również to, że autorka potrafi zawsze ze wszystkiego potrafi wyciągnąć dobro. Powinniśmy i tego wciąż się uczyć.

Tyle chciałabym jeszcze opowiedzieć o tej cudnej powieści ale gryzę się w język, by nie zdradzić zbyt wiele i tym samym odebrać Wam radość z lektury. Gorąco polecam „Szczęście za horyzontem”. Nie zawiedziecie się!

Za książkę dziękuję Edipresse Książki.