"Lato utkane z marzeń" Gabriela Gargaś.

Najcieplejsza pora roku ma się powoli ku końcowi. Dni są niestety coraz krótsze, słońce nie grzeje już tak silnie jak w czerwcu bądź lipcu, w powietrzu unosi się zapach jesieni. I chociaż następna pora roku również jest zachwycająca i skrywa w sobie wiele wyjątkowości, w sercu czuć jakiś żal za letnimi wieczorami, upalnymi dniami. Zapewne część z nas bawiła się już na urlopie, zwiedziła nowy zakątek kraju bądź świata albo po raz kolejny postawiła stopę, w miejscu, które kiedyś już widziała. Zapewne każdy z nas ma co wspominać, bo letni czas, nie ważne gdzie przyjdzie go spędzić, zawsze zapada w pamięć. Dla tych, którzy mają za sobą bliskie lub dalekie wojaże, „Lato utkane z marzeń” będzie cudownym przedłużeniem urlopowych, gorących chwil.

Serce Michaliny tęskni za Arturem. Dni dziewczyny upływają na pracy, gości w pensjonacie nie ubywa a wręcz przeciwnie. Jednak wieczorami, kiedy już wokół zapada kojąca lub drażniąca ucho cisza, jest czas na rozmyślania, które niekoniecznie korzystnie wpływają na samopoczucie kobiety. Widocznie zbyt mała burza ma miejsce w sercu Michaliny, gdyż los postanawia zesłać jej Przemka, dawnego kolegę, który czuje do kobiety coś więcej, niż zwyczajną sympatię. Czy w jego ramionach dziewczyna na dobre zapomni o niezdecydowanym Arturze?

Amelia kiedyś popełniła błąd. Uciekła z domu i zerwała kontakt z rodzicami. Teraz dostaje szansę na odświeżenie kontaktów z matką. Powraca do Złotkowa z dwiema córkami. Krok po kroku obie z rodzicielką starają się nadrobić stracony czas. Nie tylko dla młodej kobiety będzie to wyjątkowy czas. Córka Amelii – Wiktoria – również odnajdzie w małej miejscowości coś dla siebie...

„Lato utkane z marzeń” to historia o odwadze. Bohaterki muszą zrozumieć, że o szczęście warto walczyć. Zawsze. Tutaj mam na myśli Wiktorię, której uda się, mam taką nadzieję, zbudować związek z mężczyzną o którym nie mówi się w Złotkowie pozytywnie. A wszystko przez to, że ludzie wolą słuchać plotek a nie prawdy, jednak Wiktoria... ona spojrzy głębiej. Jej historia skłoni do rozmyślań nad naszym postępowaniem. Niniejsza powieść to historia o poświęceniu, choć postacie jeszcze chyba nie do końca zdają sobie sprawę z faktu, że miłość równa się właśnie porzucenie siebie dla drugiego człowieka. Bez tego trudno a może nawet całkiem niemożliwe jest zbudowanie trwałej, silnej relacji. Gabriela Gargaś czaruje słowem, kreuje piękną rzeczywistość dla swoich bohaterów. Tym razem widać zadomowiła się w Bieszczadach. Po lekturze tych książek „Wieczór taki jak ten” i „Lato utkane z marzeń” serce aż rwie się w góry, by odszukać pensjonat Michaliny i rozsmakować się w słodkościach wychodzących spod rąk pani Zofii. Kto wie? Może kiedyś?